بسم الله الرّحمن الرّحیم
الحمدلله ربّ العالمین نحمده و نستعینه و نستغفره و نتوکّل علیه و نصلّى و نسلّم على حبیبه و نجیبه و خیرته فى خلقه حافظ سرّه و مبلّغ رسالاته بشیر نعمته و نذیر نقمته سیّدنا و نبیّنا ابىالقاسم المصطفی محمّد و على آله الاطیبین الاطهرین المنتجبین الهداة المهدیّین سیّما بقیّةالله فى الارضین و صلّ الله على ائمّة المؤمنین و هداة المستضعفین و حماة المؤمنین. اوصیکم عباد الله و نفسی بتقوى الله.
خودم و همه عزیزان را به تقوای خداوند متعال دعوت می کنم.يکي از بزرگترين عوامل و مقدمه هاي تقوا اين است که انسان خودش را هميشه در محضر خداوند متعال و در برابر ديدگان او بداند. امام صادق ( عليه السلام )به فردي به نام اسحاق فرمود:”يا اسحاق خف الله کأنّک تراه ” از خدا بترس همانگونه که کأنّه خدا را مي بيني. “و ان کنت لا تراه” اگر تو خدا را نمي بيني “فإنّه يراک” اگر انسان به اين مقام نرسد که در هر جا و با چشم دل خداوند متعال را ببيند، حداقل اين اعتقاد را نبايد از دست بدهد که خداوند متعال انسان را مي بيند.”و أن کنت لا تراه أنّه يراک ” اگر اعتقاد انسان اين باشد که خدا او را نمي بيند”فقد کفرت” دچار کفر شده است.”و إن کنت تعلم أنّه يراک” اگر اعتقاد انسان اين باشد که خداوند او را مي بيند “ثم برزت له بالمعصيه” اما در معرض ديد خداوند هتاکي و معصيت بکند “فقد جعلته من أهون الناظرين عليک” با اين کار ،انسان خداوند را (نعوذ بالله) از همه ناظرين بي ارزش تر قرار داده است. انسان در برابر ديدگان يک فرد ديگر مواظبت مي کند که خطايي انجام ندهد ولي در برابر ديدگان خداوند هتک حرمت مي نمايد.
خداوند اين مسئله را در قرآن به شکلي عالي بيان فرموده است« يسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلاَ يسْتَخْفُونَ مِنَ اللّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لاَ يرْضَي مِنَ الْقَوْلِ وَکَانَ اللّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطاً »( نسا – آيه ١٠٨) خداوند گلايه مي کند که بعضي ها کارهاي ناپسند شان را از انسان هاي ديگر پنهان مي کنند اما از من پنهان نمي کنند! وهو معهم ، خداوند مي فرمايد من که در همه جا با انسان ها هستم. وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لاَ يرْضَي مِنَ الْقَوْلِ در آن زماني که حرف ناپسندي بر زبان مي آورند و يک حرفي را که نبايد به زبان بياورند مي گويند آيا نمي دانند که من در آن مکان حاضر و ناظرم وَکَانَ اللّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطاً ،خداوند متعال به هر چيزي احاطه دارد.
ماه رجب فرصتی است که انسان تقوا را در وجودش تقویت بکند.نبی اکرم(ص) فرمود: «ماه رجب ماه استغفار امت من است، پس در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خداوند آمرزنده و مهربان است»(رَجَبٌ شَهْرُ اَلاِسْتِغْفَارِ لِأُمَّتِی أَكْثِرُوا فِیهِ اَلاِسْتِغْفَارَ فَإِنَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ(بحارالأنوار، ج۹۴، ص۷۷). این حدیث شریف گویای این حقیقت است که آمادگی نفس براى مغفرت در ماه رجب بسیار بالاتر از ماههای دیگر است، خداوند توجه ویژهای در این ماه بهانسان دارد.
از این رو، مایه افسوس است که این ماه بهغفلت بگذرد؛ براى اینکه انسان بتواند از رجب، شعبان و ماه مبارک رمضان، استفاده چند هزار ساله کند و برای آخرت و ابدیتش ذخیره کند، باید کمى از وقت خود را برای خود انسانیاش فارغ کند. در غیر اینصورت اگر بخواهد با همان شهوت و حرصی که در ماههای دیگر بهکار دنیا میپردازد در ماه رجب، شعبان و رمضان هم این کار را ادامه دهد، خیلی محروم میشود. نگوییم: کار دارم، گرفتارم، نمیرسم، درس دارم و پروژه دارم؛ وقتی بهماه رجب بیتوجهى شود، برکت میرود و بهدنیا و کارهای دیگر انسان صدمه میخورد. اگر کسی برای آخرت وقت بگذارد در کارهای مادی و دنیاییاش هم اثرات بسیار خوبی دارد.
در روز قیامت وقتی میخواهند مردم را تقسیم کنند، بعضی از افراد را جدا میکنند و بهآنها خطاب مىشود: «اهل رجب کجا هستند؟؛ أَیْنَ الرَّجَبِیُّون»؛ این عنوان نشان میدهد که اهل رجب بودن کمال انسانی و آخرتی است(إِذَا كَانَ یَوْمُ اَلْقِیَامَةِ نَادَى مُنَادٍ مِنْ بُطْنَانِ اَلْعَرْشِ أَیْنَ اَلرَّجَبِیُّونَ؟ فَیَقُومُ أُنَاسٌ یُضِیءُ وُجُوهُهُمْ لِأَهْلِ اَلْجَمْعِ عَلَى رُءُوسِهِمْ تِیجَانُ اَلْمَلِكِ، مُكَلَّلَةً بِالدُّرِّ وَ اَلْیَاقُوتِ، مَعَ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ یَمِینِهِ وَ أَلْفُ مَلَكٍ عَنْ یَسَارِهِ…(بحار الأنوار، ج94، ص41)).
خداوند انسانها را بر اساس کمال وجودیشان تقسیم میکند. در قیامت هم افراد برهمین اساس تقسیمبندی و بهگروههاى مختلفى ملحق مىشوند، مانند دسته مشرکین، کافرین، مؤمنین، اهل یقین، مجاهدین و صابرین. یکی از آن دستهها رجبیون هستند؛ رجبیون یعنی کسانى که در دنیا با رجب انس گرفتند و شخصیتسازی کردند، بهمقام رجبی بودن رسیدند و اهل رجب شدند. ماه رجب برای اهلش موضوعیت دارد و کسانی که میخواهند بهسمت پاکی و نور جهش پیدا کنند، باید از ماه رجب استفاده کنند.
توجه به زمانها و مکانها خیلی مهم است .تمامی اهل بیت به این مهم توصیه کرده اند و خودشان توجه ویژه داشتند.به عنوان مثال تمامی اولیاء نسبت به اوقات نماز حساس بودند.پیامبر گرامی اسلام موقعی که وقت نماز می شد، فوراً رو به بلال مي نمود و مي فرمود”ارحنا يا بلال” ،آن کساني که يک عمر از نماز محروم بوده اند و سر به مهر نرسانده اند،متوجه خواهند شد، که چه چيزي را از دست داده اند، صبر کنند الان شب تاريک است وقتی که روز شود” عِنْدَ الْصَبَاح يُحْمَدُ الْقُوْمُ الْسُّرَى” وقتی صبح سر بر آورد آنوقت متوجه خواهند شد که چه چيزي از دستشان رفته است.آنوقت خواهند گفت که مي خواهيم به سجده بيافتيم؛ اما آيه ي قرآن میگوید که ديگر امکان سجده وجود ندارد « يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ »(قلم-آيه۴۲) [یاد کن] روزی را که کار بر آنان به شدت سخت و دشوار شود، [و آن روز به عنوان سرزنش و ملامت] به سجده کردن دعوت شوند، ولی در خود قدرت و استطاعت [سجده کردن] نیابند! « خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَقَدْ كَانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَهُمْ سَالِمُونَ »(قلم-آيه43) دیدگانشان از شرم و حیا، فرو افتاده، خواری و ذلت آنان را فرا گیرد و اینان [در دنیا] به سجده [بر خدا] دعوت می شدند در حالی که تندرست بودند [ولی از فرمان خدا متکبرانه روی می گرداندند]. عده ای به پیامبر(صلی الله علیه و اله) می گفتند هرچه بگویی قبول میکنیم اما نماز نخوانیم. حضرت فرمود” لا خیرَ فی دین لا صلاةَ له ” آن دینی که در آن نماز وجود نداشته باشد در آن خیری نیست.
در هنگام نماز چه غوغايي در عالم و چه قيامتي در وجود پيامبر( صلی الله عليه و آله)برپا مي شد که به بلال مي فرمود، ارحنا يا بلال؛ ما را راحت کن بلال! يعني اذان بگو تا ما وارد ملاقات حق تعالي شويم و با او نجوا کنيم . همسر پيامبر مي گويد: کان اذا دخل وقتها ، همين که وقت نماز داخل مي شد، کأنّه لم يعرف اهلا و لا حميماً؛ گويي پيامبر( صلی الله عليه و آله)هيچ کس را نمي شناخت، نه اهل خودش را مي شناخت و نه همسر خود را مي شناخت و نه دوستانش را مي شناخت. کدام جاذبه رسول خدا( صلی الله عليه و آله) را چنین تحت تاثیر قرار داده است و چه خوب است که جذبه اي اينچنين انسان را با خود ببرد. بردني که بازگشتي ندارد. مَنْ ذَا الَّذِى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنْكَ بَدَلاً ؟ وَمَنْ ذَا الَّذِى أَنِسَ بِقُرْبِكَ فَابْتَغَى عَنْكَ حِوَلاً؟: کیست آنکه شیرینی محبّتت را چشید پس بهجای تو دیگری را برگزید؟ و کیست آنکه با مقام قرب تو انس یافت پس مایل به روی برتافتن از تو شد؟ أَسْأَلُكَ حُبَّكَ وَ حُبَّ مَنْ يُحِبُّكَ وَ حُبَّ كُلِّ عَمَلٍ يُوصِلُنِی إِلَى قُرْبِكَ. محبتت و محبت كسانی كه تو را دوست دارند و محبت هر عملی كه مرا به تو می رساند از تو می خواهم. وَ أَنْ تَجْعَلَكَ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا سِوَاكَ وَ أَنْ تَجْعَلَ حُبِّی إِيَّاكَ قَائِداً إِلَى رِضْوَانِكَ وَ شَوْقِی إِلَيْكَ ذَائِداً عَنْ عِصْيَانِكَ. و اینكه خویش را برای من محبوب تر از هر چیزی غیر از خودت سازی و محبتت را رهبری برای رسیدن به بهشتت و اشتیاقم را به تو جلوگیركننده از نافرمانیت قرار دهی.(مناجات المحبین)
پروردگارا آنی کمتر از آنی به حال خودمان وامگذار.در مسیر اهل بیت ثابت قدم نما.شهداءامام شهداء مراجع درگذشته مرحوم آیت الله العظمی خویی مقامشان را متعالی نما.مقام معظم رهبری تا ظهور امام زمان در کنف حمایتت حفظ نما.
